เส้นเล็กลูกชิ้นเนื้อสด ก๋วยเตี๋ยวเรือจานโปรด

(ภาพถ่ายโดยผู้เขียน)        

                           

             จำไม่ได้เลยว่าดาเริ่มชอบก๋วยเตี๋ยวเรือตั้งแต่เมื่อไหร่ มารู้ตัวอีกทีก็ชอบมากไปแล้ว เมื่อก่อนตอนสมัยเรียน ดาชอบไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวกับแก็งเพื่อน เมนูประจำที่ดาสั่งคือ เส้นเล็กลูกชิ้นเนื้อสด สั่งแบบไม่คิดจนเพื่อนบอกว่านี่เป็นเมนูสิ้นคิดของดา แต่สำหรับดาเพราะมันอร่อยจนต้องสั่งกินบ่อย ๆ ต่างหาก 

ประสบการณ์ที่ต่อให้ผ่านมากี่ปีก็ยังจำได้ดีเกี่ยวกับก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กลูกชิ้นเนื้อสดจานโปรด มีเยอะมาก ดาจะเล่าต่อจากนี้เพื่อน ๆ ตามมาอ่านกันนะคะ

            ตอนเด็ก ๆ มีก๋วยเตี๋ยวร้านประจำที่ดาไปกินบ่อยมาก ตั้งอยู่ที่ตลาดท็อป (หนองจอก) จะเปิดช่วง ประมาณ 2-3 โมงเย็น เป็นร้านก๋วยเตี๋ยวเรือขายอยู่ชามละ 10 บาท ซึ่งตอนนั้น 10 บาทก็ได้เยอะด้วย ส่วนตัวดาชอบสั่งสองชาม แล้วเทรวมกันและปรุงทีเดียว ไม่รู้ซิดาว่ามันได้เยอะกว่าสั่งพิเศษอ่ะ 

(นั่นแน่ แอบหัวหมอตั้งแต่เด็กเลยนะเรา 555) 

ดาไปกินเป็นประจำจนแม่ค้าจำหน้าได้ พอเข้าร้านไปปุ๊บ แม่ค้าจะทักดาด้วยคำเดิมว่า “ เส้นเล็กลูกชิ้นเนื้อสดสองถ้วยใช่มั้ยจร๊าาาา “ (ลากเสียงยาวเท่าหางว่าวงู) ดาก็ยิ้มกรุ้มกริ่มดีใจที่แม่ค้าจำหน้าเราได้

แต่ก็ไม่รู้ว่าแม่ค้าจะดีใจหรือเสียใจกับการเจอดาที่ร้านนะ เพราะดาติดหวานมาก ก๋วยเตี๋ยวชามนึง

ดาสามารถเทน้ำตาลได้ครึ่งแก้ว จากก๋วยเตี๋ยวธรรมดา ดาสามารถเปลี่ยนให้เป็นก๋วยเตี๋ยวเชื่อมได้ในพริบตาเลยล่ะ หรือเป็นเพราะแบบนี้แม่ค้าเลยจำดาได้หรือเปล่าก็ไม่รู้นะ 555

(ภาพถ่ายโดยผู้เขียน)

ครั้งหนึ่งดาไปกินก๋วยเตี๋ยวที่ร้านเดิมกับแฟนเก่า แน่นอนว่าดาสั่งเส้นเล็กลูกชิ้นเนื้อสด 2 ชามเหมือนเดิม พอก๋วยเตี๋ยวมาเสิร์ฟ ดาก็ไม่รีรอที่จะเทรวมกันเป็นชามเดียว แล้วปรุงรสชาติให้หวานเจี๊ยบตามใจชอบ พร้อมหยิบ

โหรพา ถั่วงอก ใส่เพิ่มไปในชาม หักแคปวัวกรอบ ๆ ใส่ตาม แล้วก็เริ่มลงมือกินก๋วยเตี๋ยวชามนั้นอย่างมีความสุข

ถ้าจำไม่ผิดดาตักกินไปได้ 2-3 คำ ดาก็ได้สบตากับหนอนชาเขียว ที่ตัวใหญ่เท่าต้นผักบุ้ง 

(แค่นึกก็ขนลุกอ่ะ) วินาทีนั้นมันเป็นช่วงเวลาที่ดากับหนอนน้อยสบตากันปริบ ๆ ในหัวสมองดาคิดแค่ว่าชั้นจะเอายังไงกับแกดีว่ะ จะกินต่อหรือพอแค่นี้

สุดท้ายก็ต้องทำใจยอมแพ้เจ้าหนอนน้อยและปล่อยให้มันนอนตายอย่างสงบศพสีเขียวในชามก๋วยเตี๋ยวชามโปรดของดาต่อไป สำหรับดาถ้าถามว่ากลัวสัตว์อะไรที่สุด คำตอบที่ผุดขึ้นมาแบบไม่ลังเลคงเป็นหนอนทุกชนิด 

เพราะดาเคยมีวีรกรรมกับหนอน ตอนเด็กดาปีนต้นฝรั่งไปเก็บฝรั่งให้ยาย แล้วหนอนมันก็คลาน ดึ๊บ ๆ ผ่านมือ ผ่านแขน ผ่านไหล่มาขึ้นหน้าดา และแน่นอนว่าดาขนลุกซู่ แหกปากสุดเสียงดังไป 3 บ้าน 8 บ้าน 

ดาพยายามจะสะบัดตัวมันก็ไม่หลุด (เกาะแน่นจังนะแก) ตอนนั้นดาปล่อยมืออีกข้างไม่ได้เพราะดาเกาะกิ่งไม้อยู่

ถ้าปล่อยมือดาตกแน่ พอเจ้าหนอนน้อยคลานมาถึงหน้าไม่ไหวแล้วจร๊าา นี่แกเหยียบหน้าชั้นขนาดนี้เลยเหรอ แกตายแน่ วินาทีนั้นเหมือนแขนขาไม่มีแรง ดาตกลงจากต้นไม้ ลงมาร่างกระแทกพื้นดังตุ๊บ 

ดานอนแอ้งแม้งอยู่ตรงนั้น และด้วยแรงกระแทกปานช้างตกตึก ทำให้เจ้าหนอนน้อยกระเด็นไปไหนซักที่ นี่จึงเป็นเหตุผลที่ดากลัวหนอนมาตั้งแต่วันนั้น

หลังจากพบศัตรูที่เมนูโปรด ดาก็ไม่ไปกินก๋วยเตี๋ยวร้านนั้นอีกหลายเดือนเลย ดาเข้าใจว่ามันเป็นหนอนผัก มันคิดได้ว่าเขาใช้ผักปลอดสารพิษ หรือบางคนก็เขี่ยออกแล้วสามารถกินได้เหมือนเดิม

แต่สำหรับดาหนอนคือคู่อริ อารมณ์เหมือนเด็กช่างที่ไม่เคยเห็นหน้ากัน แต่ก็ตีกันเพราะชื่อสถาบัน 

(ภาพถ่ายโดยผู้เขียน)

หลังจากที่ดาทำใจได้ดาก็กลับไปกินร้านนั้นอีกครั้ง ไปกับแฟนเก่าเหมือนเดิม และสั่งเหมือนเดิม 

“ ป้าคะ เส้นเล็กลูกชิ้นเนื้อสด 2 ชามค่ะ “ ครั้งนี้ดาระวังมากขึ้นดาเขี่ยหาหนอนตั้งแต่ก่อนเริ่มปรุง เมื่อมั่นใจว่าไม่เจอคู่อริ ดาก็จัดการเทก๋วยเตี๋ยวรวมกันแล้วปรุงหวานเจี๊ยบแบบที่คุ้นเคย

ครั้งนี้เหมือนจะผ่านไปด้วยดี แต่ระหว่างกินก๋วยเตี๋ยวก็ดันไปทะเลาะกับแฟนเก่า แล้วนางก็สะบัดตูดเดินหนีดาออกไปจากร้าน ดาก็ไม่สนใจจร๊า งอนก็งอนไปเดี๋ยวค่อยง้อกินต่อไม่รอแล้วนะ

พอถึงตอนจะจ่ายตังค์ ดาลวงกระเป๋ามาหน้าเสียเลย ในกระเป๋ามีเศษอยู่ 17 บาท (เป็นเหรียญบาททั้งหมด) 

ซวยแล้วโทรศัพท์ก็ไม่มีเงิน กดใจดีให้ยืมก็ไม่ได้เพราะของเก่าก็ยังไม่เติมเงินคืน ดาส่งข้อความฉุกเฉินหาแฟนเก่าหลายรอบมาก นางก็ไม่โทรกลับเลย นางจะรู้มั้ยน้าว่าดาลืมกระเป๋าตังค์ไว้ที่นางอ่ะ

หลังจากนั่งแช่อยู่ครึ่งชั่วโมง ดาก็ตัดสินใจว่าเอาว่ะ เป็นไงเป็นกันจ่ายแม่ง 17 บาทนี่ล่ะ อาศัยช่วงชุลมุนแล้วเดินไปจ่ายเลย ตามหลักแล้วถ้าจ่ายเหรียญคนมักไม่ค่อยนับ 555 (หลักการของดาเองนะ)

ดาลุกเดินไปจ่ายตังค์ ส่งเงินไปป้าแกก็รับแล้วจับโยนใส่กระป๋องตังค์ วินาทีนั้นคือโล่ง เหมือนยกภูเขาไฟฟูจิออกจากอกอันแบนราบของตัวเอง พอเดินพ้นร้านก๋วยเตี๋ยวมา ดาก็ได้เครียดอีกแระ จะเอาเงินไหนจ่ายค่ารถกลับบ้านว่ะ ดาเดินวนไปวนมาอยู่ที่ตลาดนั้นเป็นชั่วโมง โชคดีที่ยังมีบุญเก่าสะสมไว้แต่ชาติปางก่อนดลบันดาลใจให้ดาเดินเจอเพื่อน ดาเลยยืมเงินเพื่อน 10 บาทแล้วนั่งรถกลับบ้านได้อย่างปลอดภัยและอิ่มท้อง

            น่าเสียดายที่ป้าแกเลิกขายก๋วยเตี๋ยวไปแล้ว ดาไม่รู้เลยว่าร้านแกเลิกขายไปตอนไหน แต่เพราะร้านนั้นล่ะ (ดาจำชื่อไม่ได้อ่ะ) ทำให้ดาชอบกินก๋วยเตี๋ยวเรือมาก ๆ ดาว่าก๋วยเตี๋ยวเรือมันมีรสชาติที่เข้มข้น และด้วยความเป็นทาสเนื้อของดา ดาเลยชอบน้ำซุปและมีความสุขที่ได้กิน 

มากกว่าก๋วยเตี๋ยวที่ได้กินสิ่งที่มีค่าและทำให้ดาจดจำมากกว่าคือประสบการณ์และความทรงจำดี ๆ ที่ดามีต่อร้านนั่นต่างหาก ป้าคนขายที่ยิ้มแย้ม และใส่ใจดาเสมอทุกครั้งที่ไปที่นั่น ความทรงจำกับแฟนเก่า กับเพื่อน หรือแม้แต่เรื่องราวบ้าบอ ความสนุก ความสุข และรอยยิ้มที่เกิดจากที่นั่นต่างหาก

แม้ว่าร้านก๋วยเตี๋ยวจะเปลี่ยนไป แต่ความทรงจำจากเมนูโปรดจะอยู่กับเราตลอดไป

ขอบคุณที่ติดตามนะคะ และถ้าเพื่อน ๆ ชอบเรื่องราวที่ดาแชร์ฝากติดตามผลงานได้ทาง

FB : da story